پشت دیوار

برای اینکه بت پرست نباشی ، کافی نیست که بت ها را شکسته باشی ، باید خوی بت پرستی را ترک گفته باشی.

نیچه

پشت دیوار

تلخی این اعتراف چه سوزاننده است که مردی کشن و خشم آگین

در پس دیوارهای سنگی حماسه های پر طبلش

دردناک و تب آلود از پای درآمده است.

مردی که شب همه شب در سنگ های خاره گل می تراشید

و اکنون

پتک گرانش را به سوئی افکنده است

تا به دستان خویش که از عشق و امید و آینده تهی است فرمان دهد:

کوتاه کنید این عبث را، که ادامۀ آن ملال انگیز است »

چون بحثی ابلهانه بر سر هیچ و پوچ . . .

«! در مقایسه چون لجنی است که در مردابی ته نشین شود

من جویده شدم

و ای افسوس که به دندان سبعیت ها

و هزار افسوس بدان خاطر که رنج جویده شدن را به گشاده روئی تن در دادم

چرا که می پنداشتم بدین گونه، یاران گرسنه را در قحطسالی این چنین از

گوشت تن خویش طعامی می دهم

و بدین رنج سر خوش بوده ام

و این سرخوشی فریبی بیش نبود؛

یا فرو شدنی بود در گنداب پاکنهادی خویش

یا مجالی به بیرحمی ناراستان.

و این یاران دشمنانی بیش نبودند

ناراستانی بیش نبودند.

من عملۀ مرگ خود بودم

و ای دریغ که زندگی را دوست می داشتم!

احمد شاملو